Michel Tombroff (geboren in Belgi\u00eb in 1964) is een kunstenaar wiens praktijk ergens ligt tussen wiskunde, abstracte en conceptuele kunst, evolutietheorie, filosofie en logica.<\/p>\n
\u201cEen kunstobject is een riskant statement. Wat zijn vorm ook is, dit statement is een belofte van oneindigheid<\/em>.<\/p>\n De moderne kunst heeft ons verblind met een constellatie van dergelijke beloften: \u201cde ontologische zekerheid van de geometrie\u00ebn van Malevich of Mondriaan, de kracht van de grote en zuivere kleurcontrasten van Kupka en Rothko, de legitimiteit van Kandinsky’s verbinding van tekens, de gesloten bruisendheid van Pollocks gebaar, Moore’s kolossale moederlijkheden, Brancusi’s zuivere tekens\u201d. (Alain Badiou, Circonstances 2, \u00c9ditions L\u00e9o Scheer, 2004)<\/em><\/p>\n Op het postmoderne keerpunt in de jaren 1960 begaf de conceptuele kunst zich echter op het structuralistische pad van taal, tautologie en herhaling, allemaal potenti\u00eble obstakels voor deze belofte van oneindigheid. Desondanks ontsnappen de werken van Roman Opalka, On Kawara, Joseph Kosuth, Sol Lewitt, Manfred Mohr, Robert Barry en vele anderen aan de eindigheid en slagen ze erin te wijzen op het absolute dat door de modernen wordt aangegeven.<\/p>\n Hoe lost conceptuele kunst deze belofte in? Hoe slagen conceptuele kunstwerken erin om, gebruikmakend van het materiaal van de eindigheid, naar het oneindige te wijzen?\u201d<\/p>\n Michel Tombroff stelt voor deze vragen te beantwoorden in deze lezing in Fondation CAB.<\/p>\n De lezing wordt in het Frans gegeven.<\/p>\n De lezing kost \u20ac6 (\u20ac3 voor studenten) en geeft toegang tot de Richard Nonas tentoonstelling.<\/p>\n Gratis voor Museumpashouders, Leden & Vrienden<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"