Alles begint telkens opnieuw
Door Clare Mary-Puyfouloux
Luke James is beeldhouwer. Zijn werk neemt soms de vorm aan van assemblages, opgebouwd uit gevonden materialen: industriële objecten, elementen uit de natuur, bouwmaterialen en zelfs munten. Zijn praktijk getuigt ook van grote precisie en technisch meesterschap. Vaak lachen zijn sculpturen. Teder brengen ze dingen samen.
Een man houdt van een vrouw, die houdt van een man, die een voorbijvliegende vogel ziet, terwijl die rimpelingen trekt in de lucht boven een veld dat zachtjes door de bries wordt gestreeld. De banden die ons met elkaar verbinden, zijn voortdurend aanwezig in zijn werk: de werkelijkheid van wezens die naast elkaar bestaan en voor elkaar tastbaar zijn, als fysieke aanwezigheid. Tastbaar zijn ook intuïties — beelden die we vormgeven terwijl we ons verzetten tegen het keurslijf van woorden. Even voelbaar als een gedicht.
Soms draagt zijn sculptuur de afdruk van een hand in hete was; soms neemt ze de vorm aan van een zuivere, gladde snede in hout, waarbij de arbeid in het werk zelf wordt opgenomen in plaats van zichtbaar gemaakt.
Alles begint telkens opnieuw.
Assembleren, opschudden en delen lijken de belangrijkste drijfveren van Luke James’ werk. Hij is een eigenzinnig kunstenaar wiens denken zich beweegt tussen een genereus minimalisme en een vorm van conceptuele magie. Enkele jaren geleden kwam zijn werk onder de aandacht dankzij Révélations Emerige; sindsdien heeft zijn oeuvre een eigen weg afgelegd. Hij onderzoekt de spanningen tussen de wereld en haar spel, tussen brutaliteit en ontzetting, en wordt daarbij de auteur van zijn eigen predatie. Uit Luke James’ werk spreekt een voelbare soberheid, een energie die vanuit zijn lichaam naar zijn werk stroomt.