Deze drie generaties kunstenaars verhouden zich tot elkaars praktijk door de introductie of de herinterpretatie van een reeks visuele, ruimtelijke en technische kenmerken ontleend aan de brutalistische architectuur, bijzonder in het gebruik van ruwe materialen zoals beton, modulaire systemen en simpele geometrische volumes.

The Brutal Play herinnert de bezoeker aan de ongelooflijke kracht die uitgaat van sommige materialen, en hoe deze het menselijk lichaam en diens perceptie van tijd en ruimte uit balans kunnen brengen. De deelnemende kunstenaars weren op een gelijkaardige manier het ornament en esthetiek. In dit digitale tijdperk – hét tijdperk van dematerialisaite – gaat deze tentoonstelling net op zoek naar hedendaagse beeldhouwkunst die ons kan herinneren aan onze lichamelijkheid, voor even bevrijd van onze obsessie met het beeld, zowel op digitale schermen als collectief gemediatiseerd in onze gedachten.” – Matthieu Poirier